Στις 8 Μαρτίου 1857, οι
εργαζόμενες στις βιοτεχνίες ενδυμάτων της Ν. Υόρκης διοργάνωσαν πορείες με
πικετοφορία, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, ωράριο 10 ωρών και ισότιμα
δικαιώματα για τις γυναίκες. Το συγκεντρωμένο πλήθος δέχτηκε επίθεση από την
αστυνομία.
Το
Μάρτιο του 1912, δυο χρόνια μετά την πρόταση της Κλάρας Τσέτκιν για καθιέρωση
της 8ης Μάρτη σαν Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, έγινε ακόμα μια
μεγαλειώδης πορεία στη Ν. Υόρκη. 23000 γυναίκες, εργάτριες στις
κλωστοϋφαντουργίες, διαδήλωσαν απαιτώντας για μια ακόμη φορά 10ωρη βάρδια,
καλύτερες συνθήκες δουλειάς, ίσο μισθό με τους άντρες, την κατάργηση της
παιδικής εργασίας και το δικαίωμα ψήφου. Το σύνθημά τους ήταν «Ψωμί και
Τριαντάφυλλα». Επειδή «…πεινάνε οι ψυχές κι όχι το σώμα μόνο…»
Σήμερα, έναν ολόκληρο αιώνα μετά, ούτε στο τραπέζι
μας είναι μπόλικο το ψωμί, ούτε τις μέρες μας ομορφαίνουν τα τριαντάφυλλα. Το
ψωμί μας αναγκαζόμαστε να το διεκδικούμε καθημερινά με αγώνες από κείνους που
μας το κλέβουν μέχρι το τελευταίο ψίχουλο. Κι αντί για τριαντάφυλλα, ο
καπιταλισμός προσπαθεί να μας αποκοιμίσει με μεταμφιεσμένα σκουπίδια. Αλλά τα
τριαντάφυλλα της ανθρώπινης ψυχής, τα έργα της διάνοιας των εργαζόμενων, των
αγωνιζόμενων, των ελεύθερων ανθρώπων είναι δικά μας! Μας εμπνέουν και μας
συντροφεύουν στους αγώνες μας μέχρι την τελική νίκη.
«Σ’ αυτό τον κόσμο τίποτα απ’ όσα μπόρεσα να πιω και να γευτώ, απ’ όσες
χώρες γνώρισα, απ’ όσα μπόρεσα ν’ αγγίξω και να νιώσω,
τίποτα, τίποτα δε μ’ έκανε
έτσι ευτυχισμένον όσο τα τραγούδια…»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου